Habeler, haber
DOLAR
5,639 / %1,05
EURO
6,475 / %0,77
ALTIN
218,94 / %-2,40
BİST
97.454 / %-1,55
Parçalı Bulutlu
İstanbul: Parçalı Bulutlu
21°
  • NAMAZ
    VAKİTLERİ
  • HAVA DURUMU
  • ÜYELİK GİRİŞİ

Pink Floyd’un Kurucusu Roger Waters’ın Çınar Oskay Röportajı!

Pink Floyd’un Kurucusu Roger Waters’ın Çınar Oskay Röportajı!
Eklenme : 04 Ağustos 2013 18:27    Güncelleme : 04 Ağustos 2013 18:28    Okunma : 593

094 ağustos 2013 Roger Waters the wall Çınar Oskay röportajı..

Efsane topluluk Pink Floyd’un kurucusu Roger Waters, “The Wall” turnesi kapsamında bu akşam istanbulda.. Turnenin meşhur duvarını 199. Kez yıkacak olan Waters, Hürriyet Gazetesi Ekler Genel Yayın Yönetmeni Çınar Oskay’ın sorularını cevapladı.

Pink Floyd seven birine başka hangi müzisyenleri önerirsiniz? Uzunca düşündükten sonra birine “Anca Beethoven, Wagner olabilir” yanıtını vermiştim. Kim bilir kaç ülkede, kaç kişi gençliğini, çocukluğunu ayrılmalarına üzülerek geçirdi…

Şarkılarını bu günlere taşıdı… Onlar gibisi çıkmadı, müzikleri hiç eskimedi. Pink Floyd’un lokomotifi Roger Waters bugün 70 yaşında. Eski çekişmeleri, tatsızlıkları geride bırakmış. Kendini politik aktivizme ve müziğe vermiş. Bize yeni albüm çabalarını anlattı. Adını başlıkta gördüğünüz yeni şarkısından birkaç dize okudu. İstanbullular bu akşam, yaşayan en önemli müzisyenlerden birini sahnede görecek. Başyapıtı The Wall’u izleyecek. Karşınızda, efsane Roger Waters…

Tevazu mu gösteriyorsunuz? O zaman aklınızda bunlar yok muydu?

– Bugün, o dönemde fark ettiğimden daha çok politik çağrışım görüyorum.

Konserde duvara Adnan Menderes, Uğur Mumcu ve Hrant Dink’in resimlerini yansıtacakmışsınız. Bu isimleri nasıl seçtiniz? Denge kurulmuş sanki…

– Hayır, denge kurmadım. Siz karar verdiniz. İnternet sitemde insanlara soruyorum: “Fotoğraf ve kısa bir bilgi notuyla kaybettiğiniz bir sevdiğinizi yazın” diyorum. Yaklaşık 600 kişi var. Babam ve dedem de o duvarda.

İkisini de savaşlarda kaybettiniz değil mi?

– Evet. I. ve II. Dünya Savaşları’nda. Geçen yıl ailemle birlikte anıtlarını ziyarete gittim. İlk kez. Çok sarsıcıydı.

Uzun süre beklemişsiniz.

– Pişmanım, doğru. Ama kendimi hırpalamıyorum. Hayatta becerebildiğim şeylerden biri bu. Sağ omzumda oturan küçük yargıca “Yürü git” diyebiliyorum. İki oğlum ve kızımla yaptığım Fransa ziyareti beni çok etkiledi. Gözyaşı döktüm

Acı, sanat için gerekli mi?

Babanız bu şekilde ölmeseydi aynı müziği yapabilir miydiniz? – Bilmiyorum. Bahse girecek olsam -ki gerekmiyor- birkaç şilini ‘evet’e basardım. “Anne ya da babasını erken kaybetmemiş ya da duygusal trajedi yaşamamış biri sanat üretmekten alıkonmalı mıdır?” diye sorarsanız, ben buna cevap veremem tabii. Eleştirmen değilim

Kendinize yakın bulduğunuz grup ya da müzisyen oldu mu?

– Beatles’ı söyledim. Bob Dylan kesinlikle, Leonard Cohen, Neil Young… 10-15 şair ya da besteci daha vardır. Neden bahsettiğini anladığım şarkıları severim. Anlamak için pürdikkat dinlemeye gerek bırakmayan… The Band’in büyük hayranıydım. Levan Helm’in grup dağıldıktan sonra yaptığı solo işler muhteşemdir

Ya bugün? Artık dünyayı değiştirmeye yeltenen müzik pek yok gibi…

– Şimdi daha zor

Neden?

– Büyük kurumlar, şirketler kontrolü iyice ele geçirdi. Daha bugün iğrenç, b.k gibi bir müziği kapamak için en yakın arkadaşlarımdan biri deli gibi hoparlörleri arıyordu. Tüm dünyada, her gün rezil müzikler çalıyor. Bir de iğrenç cover’lar yapıyorlar. Çünkü ucuz. Hakları satın alıyorlar, ortalığı kirletiyorlar. Bayılacak gibi oluyorum. İyi müzik yapabilecek bir gençsen, eskisi gibi plak şirketleri bulamazsın. Çünkü bu işte para yok. Gençler her şeyi bedava istiyor. Bilgisayara yükle, kopyala, çal. Standartlar düşüyor. MP3’ler o kadar iğrenç ki! Bir şey dinliyorsam, sesin iyi olmasını isterim. Gerçi fark etmiyor, o kadar sağır oldum ki artık.

Nota bilmiyormuşsunuz. Mimari okurken nota sistemi yerine müzikte mimari bir diagram sistemi kurmuşsunuz. Bu doğru mu?

– Kim söyledi bunu?

Eski menajeriniz Andrew King sanırım…

– Andrew King mi? 40 yıldır görmedim. İnsan hafızası eşsiz bir şey. Neler yaratabileceğine hâlâ şaşırıyorum.02

Söz yazarken Foucault, Camus, Nietzsche’den etkilendiniz mi? Şarkılarınızdaki felsefi göndermelerle ilgili akademik kitaplar var.

– Hayır, inan hiçbir şey okumadım o yıllarda. Şimdi okuyorum. Şu anda elimde Montaigne’in hayatı var. Müthiş, insanı uykudan uyandıran bir kitap. Luteranlar, Katolikler… Tanrı’nın cevap vermesi gereken çok soru var. Sekiz iç savaş yapmışlar. Birbirlerini kesmişler. 16. yüzyılda! Peki biz ne öğrendik? Biz seninle konuşurken Irak’ta Şiiler ve Sünniler birbirlerinin arabalarına bomba koyuyor. Onları bölen ne? Peygamberin ailesiyle ilgili yüzlerce yıl önce yaşanmış sorun mu? Bunun için mi birbirlerini öldürüyorlar? Hayır, daha temel bir sebebi olmalı. Kuzenle kuzeni birbirine bu şekilde öldürten nedir?

40 yıl önce, müzik yapmaya başladığınız dünya mı daha umut doluydu, bugünkü mü?

– Temel soru şu: Biz insanlarda hukukun üstünlüğüne teslim olacak cesaret var mı? İnsanlar geri alınamaz haklarla doğar. 1789 Fransız Devrimi, Amerikan Anayasası, 1948 Evrensel İnsan Hakları Beyannamesi bu hakları onayladı. Ben bunlara kökten bağlı olmak gerektiğine inandım. ABD’de şu anda yapılan tartışma bu. Kendilerini savaşta oldukları fikrine inandırmışlar. Hukuku manipüle ediyorlar.

Bir fikirle savaş halindeler: Terörizm fikriyle. Anayasayı askıya alıyorlar, hukuk ortadan kalkıyor. Yürütme istediği her şeyi yapıyor. Bir şarkıyla uğraşıyorum bir süredir. Yeni bir albüm mü yoksa? 20 yıldır yeni bir albüm yapmanın yollarını arıyorum. Çok şarkı yazdım ama beni tatmin edecek bir iş çıkaramadım. Daha yeni, seyahatte yeni bir şarkı yazmaya başladım. Belki bu bir eserin çıkış noktası olabilir. Adı: “Eğer Tanrı olsaydım.” İkinci bölümü şöyle:

Yabancı göklerde uçan bir insansız hava aracı olsaydım eğer…
Yol bulmama yarayan elektronik gözlerimle
Ve sürpriz şekilde Birini evde bulmaktan korkardım
Belki fırının başında bir kadın
Ekmek yapıyor, pilav pişiriyor ya da sadece kemik kaynatıyor.
Eğer, insansız bir hava aracı olsaydım…
(If I were a drone patrolling foreign skies with my electronic eyes for guidance and the element of surprise I would be afraid to find someone home maybe a woman at a stove baking bread, making rice, or just boiling down some bones If I were a drone…)

Bu benim Amerikan dış politikasıyla ilgili ne hissettiğimi anlatıyor. Onlara göre yabancı ülkelere gidip insanları paramparça etmekte sorun yok. Bence var. Avlaki ve oğlunun da (ABD’nin insansız hava aracıyla Yemen’de öldürdüğü 16 yaşındaki genç. Bir El Kaide liderinin oğluydu) en az bizim kadar hukuka hakkı var. Ya savaştasındır ya değilsindir. Savaşın ne olduğunu Lahey Sözleşmesi tanımlamalı. Bu, halk tarafından anlaşılmalı ve onaylanmalı. Tepki de Cenevre Sözleşmesi’ne uygun olmalı. Ama bu ekip bunları takmıyor. Dehşet verici. Neyse ki iyi gazeteciler ve avukatlar var. Çok yakın bir arkadaşım Guantanamo’da savunma avukatı. Müthiş mücadele veriyorlar. Gizli kapaklı Beyaz Saray’da, gizli hükümetin, gizli polisinin gizli örgütüyle mücadele ediyorlar. Kafalarına esen her yere bomba atmasınlar diye. Bir aktivistsiniz.

– Evet. Öyleyim

Sean Penn gibi. Roma’da onunla buluşmuşsunuz. Başbakan’ı eleştirdikleri mektup çok konuşuldu burada bu hafta.

– Roma’da konserime geldi. Ona büyük saygı duyarım. Ama bunu anlatmadı. Eğlenceli geceydi. Çok adrenalin ve çok içki vardı.

Ne içtiniz? İyi bir İngiliz gibi skoç ya da cinci misiniz yoksa?

– Hayır. Ben beyaz şarap içiyorum.

Mutlu musunuz?

– Kesinlikle. Büyük mod değişimleri yaşamıyorum. Bu benimle yaşayanlar için büyük şans. Montaigne Epikürcülerden, Stoacılardan söz ediyor. Hep denge tutturmuşlar. Coşku patlamaları, derin hezeyanlar yaşamıyorlar. Bunu deniyorum. Stoacılar ölüme her an hazır oldukları bir mental duruma ulaşmaya çalışırmış. Bu tuhaf. Sokaklarda insanlara bakıyorum. Ölümle ilgili hiçbir kaygıları yok gibi. Benim var, itiraf etmek gerekirse. Gördüğüm herkes 100 yıl sonra ölmüş olacak. Belki şu arkadaki küçük çocuk dışında. O 103 yıl filan yaşayabilir.

O yaşa geldiğinde sizi nasıl hatırlamasını istersiniz?

– Beni çok ilgilendiriyor mu, emin değilim. Bilincin ölümden sonra varlığını sürdürmesi bana çok düşük bir ihtimal gibi görünüyor. Bu çok da korkunç değil. Biliyor musun, annem ölümünden altı ay önce ne dedi bana: “En sevdiğim, en zevk aldığım şeylerden biri uyumak.”

Müziğinizin hatırlanması sizin için önemli mi?

– Evet, bence bunda bir sorun yok. 15 yaşında filandım. Gecenin körü… Arkadaşlarımla oturmuş, caz dinliyorduk. ‘Georgia on My Mind’ın Ray Charles versiyonu çalıyordu. Şunu düşündüm: “Bir gün, birine bu şarkının bana şu anda hissettirdiğinin 20’de birini hissettirebilirsem, bu benim için yeterlidir.”

07Pink Floyd’un film gibi hikâyesi..

Önce üzgün, melankolik bir adam vardı: Syd Barrett.

1965’te kurduğu Pink Floyd’un dâhisi, ışığı oydu. Hassas ruhunu, aklını koruyamadı, çekildi. Sıra Roger Waters’daydı. Grubu ayakta tutmak ona düştü. 20’nci yüzyılın en sıkı söz yazarlarından biri olacağını kendisi de bilmiyordu. Syd’in yerine gelen David Gilmour da sakin, dramatik gitar sololarıyla Nick Mason ve Richard Wright’a katıldı. Dörtlü yola devam etti. Dünyayla bağını iyice koparan Syd Barrett’ın bir konserin başından sonuna kadar yerine geçen David Gilmour’a gözlerini diktiği söylenir. 1973’te çıkardıkları ‘Dark Side of the Moon’ 741 hafta Billboard ilk 200 sıralamasında kaldı. Yani tam 15 yıl. Albüm 50 milyon sattı. ‘Wish You Were Here’, ‘The Wall’ ile Pink Floyd, müzik tarihine geçti. Roger Waters sanatının doruğundaydı ama coşku ve öfkesiyle diğerlerine nefes aldırmıyordu. 1985’te grup dağıldı. David Gilmour, Mason ve Wright “Biz Pink Floyd’uz, devam edeceğiz” dediler. Waters bunu beklemiyordu. Yıllar süren davalar, karalamalar

20 yıllık dostluk, eşsiz müzik kirlendi. Hayranları yıllarca barışmalarını bekledi ama geri adım atmadılar. Waters, kendisi olmadan iyi müzik yapabileceklerine inanmadı, yanıldı. A Momentary Lapse of Reason’, ‘The Division Bell’ geldi. Pink Floyd eskisi gibi değildi ama hâlâ Pink Floyd’du. Waters’ın solo albümleri onlarınki kadar tutmadı.

2005’te Roger Waters 20 yıl aradan sonra ilk kez Pink Floyd ile sahneye çıktı. Ama birleşme olmadı. Altı yıl sonra, Mayıs 2011’de Roger Waters Londra Live 02 Arena’da The Wall konseri veriyordu. Sıra David Gilmour’un bestelediği ‘Comfortably Numb’ şarkısına geldi… Waters sahnedeki dev duvarın önünde şarkıyı söylüyordu: “Is there anybody out there?” (Orada kimse var mı?) Işıklar söndü, muhteşem gitar sesi duyuldu. Spotlar duvarın ta en üstündeki gitariste çevrildi. Onun David Gilmour olduğunu bazıları hemen, bazıları biraz sonra anladı. 200 bin kişi sevinç çığlıkları atıyor, kendinden geçiyordu. Enfes gitar solosu, sakin gücüyle David Gilmour geçen yüzyılın en iyi şarkılarından birini çalarken, Waters duvarın aşağısında kollarını ona açmış dans ediyordu.

Bu tür unutulmaz birkaç an dışında grup asla bir araya gelmedi. Son bir turne için yapılan 400 milyon liralık teklifi reddettiler.
Waters “Düşmanlıktan filan değil, bunu gördük, yaptık. Bir daha yapmaya gerek yok” diyordu.Pink Floyd’un birleşmesi rüyası, müziklerinin değdiği kimsenin aklından çıkmadı. Şarkıları hiç eskimedi. Dünyayı değiştirmek isteyen, kötü bir hayata, kötü müziğe teslim olmayacak milyonlarca özgür ruha marş oldu. Daha iyisi çıkıncaya dek kuşaktan kuşağa aktarılacak. Eğer daha iyisi mümkünse.

HÜRRİYET



Bu habere hiç yorum yapılmamış. ilk yorum yapan sen ol !
  • SİYASET
  • GÜNCEL
  • KÜLTÜR
  • SPOR
  • DÜNYA
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10

GÜNÜN HABERLERİ

YAZARLAR

baslik